Μαζί με το “Ρομίλντα” και το “Μιλένα” μοιράστηκαν τον τιμητικό τίτλο “Γαλατάδικα του Αιγαίου”, καθώς συχνά τα δρομολόγιά τους βαστούσαν μέρες και μέρες και δεν άφηναν λιμάνι για λιμάνι που μην το συμπεριλάβουν σε αυτά.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ταχύτητά τους μειωνόταν με σταθερό ρυθμό.
Όσο περνούσαν τα χρόνια έχαναν ολοένα και περισσότερο την αρχική τους λάμψή.
Από κάποια στιγμή και πέρα άκουσαν όσα δεν είχαν ακούσει ποτέ άλλοτε τα πλοία του Πειραιά.
Οι δημοσιογράφοι τα περίμεναν πως και πως για να καταγράψουν τις καθυστερήσεις τους στις αυγουστιάτικες αναχωρήσεις.
Αυτές τις ημέρες αναχωρούν το ένα μετά το άλλο σφυρίζοντας για τελευταία φορά στο μεγάλο λιμάνι.
Δεν αποκλείεται στο μέλλον που έρχεται πολλοί να τα νοσταλγήσουν.
Δεν αποκλείεται στους μήνες που έρχονται τα πλοία της άγονης γραμμής να μειωθούν ακόμα περισσότερο.
Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να γυρίσουν κάποιοι από αυτούς που τα λοιδωρούσαν τα τελευταία χρόνια και να πουν “Μακάρι να ταξίδευε αλόμα το “Ρομίλντα” και το “Νταλιάνα” και ας κάναμε 12 ώρες για τη Φολέγανδρο”.
Το “Ρομίλντα” καθώς περνούσε τα φανάρια του Πειραιά έμοιαζε με τον ξεπεσμένο ηθοποιό που καλείται να παίξει για τελευταία φορά στη σκηνή.
Και ο τελευταίος ρόλος είναι πάντα ο ρόλος του Ληρ στο έργο του Σαίξπηρ.
Ο τραγικός ρόλος του βασιλιά Ληρ λίγο πριν πέσει οριστικά η αυλαία.
Το σφύριγμα που κατέγραψε ο Κώστας στο βίντεο που τράβηξε (Arxipelagos.com) θα μείνει γαι πάντα αξέχαστο.
“Ρομίλντα”, “Νταλιάνα”, “Μαρίνα”, “Δημητρούλα” ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα όσα ακάματα προσφέρατε όλα αυτά τα χρόνια.
