Μια δύσκολη χειμερινή εικόνα
Φέτος τον χειμώνα (δηλαδή περίπου από τον Νοέμβριο μέχρι και σήμερα) παρατηρείται πολύ μεγάλη αναστάτωση στα δρομολόγια από και προς το νησί μας. Απαγορευτικά, ακυρώσεις, καθυστερήσεις, πλοία που δυσκολεύονται να δέσουν, και άλλα. Το συγκεκριμένο φαινόμενο μοιάζει φέτος να έχει κορυφωθεί, με τους πολύ συχνούς νοτιάδες να δημιουργούν σοβαρό πρόβλημα στην ακτοπλοΐα.
Είναι όντως πιο συχνοί οι νοτιάδες;
Για να είμαστε ειλικρινής, σε αναζήτηση που κάναμε online δεν επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο με σαφή στοιχεία. Παρ’ όλα αυτά, σε συζητήσεις με απλούς ανθρώπους αλλά και καπετάνιους, υπάρχει η πεποίθηση ότι τα δύο τελευταία χρόνια οι νοτιάδες έχουν αυξηθεί κατά πολύ σε σχέση με τους παραδοσιακούς βοριάδες, οι οποίοι –παρά την έντασή τους– δεν δημιουργούν ιδιαίτερα προβλήματα στην ακτοπλοΐα του νησιού μας.
Φταίει λοιπόν μόνο ο καιρός;
Είναι εύκολο να πούμε ότι φταίει ο καιρός. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Ο ρόλος του λιμανιού
Φταίει σίγουρα και το λιμάνι. Κάθε φορά που επικρατεί δυτικός, νοτιοδυτικός ή νότιος άνεμος, ανάλογα φυσικά και με την ένταση, το πρόβλημα που δημιουργείται στα πλοία είναι τεράστιο. Δεν υπάρχει επαρκής φυσική ή τεχνική προστασία για να «κόβει» τον αέρα και τον κυματισμό, με αποτέλεσμα τα κύματα να καβαλάνε κυριολεκτικά την προβλήτα και τα πλοία να δοκιμάζονται σοβαρά στο δέσιμο.
Ο χειμερινός σχεδιασμός της γραμμής
Φταίει όμως και ο χειμερινός σχεδιασμός της γραμμής. Το καλοκαίρι –λογικά– υπάρχει πληθώρα επιλογών: μεγάλα πλοία, περισσότερα δρομολόγια, εναλλακτικές. Τον χειμώνα, με τη μειωμένη επιβατική κίνηση (παρότι η Αίγινα πλέον λειτουργεί ως all-year προορισμός), οι εταιρείες κρατούν αρκετά πλοία εκτός, καθώς «δεν βγαίνουν» τα κόστη.
Αυτό είναι κατανοητό. Δεν είναι όμως πάντα βιώσιμο για την καθημερινότητα του νησιού.
Όταν το σύστημα κρέμεται από ένα πλοίο
Δεν γίνεται, σε συνθήκες δύσκολου καιρού, να υπάρχει μόνο ένα μεγάλο πλοίο – ο «Απόλλων» – που να μπορεί να ανταποκριθεί σχετικά αξιόπιστα. Φέτος υπήρξαν αρκετές ημέρες όπου ο κόσμος εξυπηρετήθηκε αποκλειστικά από αυτό, καθώς όλα τα υπόλοιπα είχαν «κοπεί».
Ταχύπλοα, ανοιχτού τύπου πλοία, αμφίπλορα και μικρότερα κλειστά σκάφη είναι γνωστό ότι δεν ταξιδεύουν με ισχυρούς ανέμους και ειδικά με νοτιά. Αυτό δεν είναι κριτική· είναι απλή διαπίστωση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η ημέρα του αγώνα του Καποδίστρια. Με 3.000–4.000 άτομα (δρομείς και συνοδούς) στο νησί, ήμασταν τελικά «τυχεροί» που ο καιρός έκανε το χατίρι. Κόπηκε μόνο το απογευματινό «Ελένη», ενώ ο «Ωκύαλος» εκτελέστηκε με περίπου μία ώρα καθυστέρηση.
Αν είχαν κοπεί περισσότερα δρομολόγια, το ερώτημα είναι απλό: πού θα έμεναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Νομίζω πως πολλοί το σκεφτήκαμε εκείνη την ημέρα.
Το πρόβλημα βγαίνει στην επιφάνεια
Αν υπήρχε διαθέσιμο το «Πανόραμα» –που συνεχίζει να εκτελεί δρομολόγια αλλού ενώ υποτίθεται ότι θα είχε επιστρέψει– ή κάποιο ακόμη μεγάλο πλοίο (Φοίβος, Ποσειδώνας), τα πράγματα θα ήταν σαφώς πιο εύκολα. Η ζωή των κατοίκων θα είχε λιγότερες διακοπές, λιγότερη αβεβαιότητα, λιγότερο «βλέπουμε και κάνουμε».
Φέτος, που ο καιρός δοκίμασε πραγματικά τις αντοχές της γραμμής, το πρόβλημα απλώς ήρθε στην επιφάνεια. Είναι κρίμα το καλοκαίρι να γίνεται μάχη για το ποιος θα έχει παρουσία στη γραμμή και τον χειμώνα να δημιουργούνται τέτοια κενά.
All-year προορισμός ή καλοκαιρινό νησί;
Αν θέλουμε η Αίγινα να είναι πραγματικά all-year προορισμός, αυτό δεν είναι σύνθημα· είναι επιλογή που θέλει στήριξη, σχεδιασμό και υποδομές. Αν όχι, μπορούμε να αρκεστούμε στο μοντέλο του καθαρά καλοκαιρινού νησιού.
Όμως, με την εγγύτητά μας στον Πειραιά και την Αθήνα, κάτι τέτοιο θα ήταν –κυριολεκτικά– σαν να πυροβολούμε τα πόδια μας.
Μιλάμε για την Αίγινα και όχι για τη Γαύδο — το νοτιότερο σημείο της ελληνικής επικράτειας, ένα νησί που μπορεί να μείνει και 13 ημέρες χωρίς πλοίο. Και πραγματικά, η σκέψη μας είναι με αυτούς τους ανθρώπους.
πηγή aegina365.gr
